نامه یه همشهری دور از کوهدشت
نامه یه همشهری دور از کوهدشت
سلام کوهدشت عزیزم٬ کوهدشت غریب و همیشه تنهایم ، کوهدشت بن بستم ٬ سلام برزخم های کهنه ات، دردهای نگفته ات که هیچ وقت مجالی برای گفتن نداشتی ٬ سلام برمردمان دلتنگ و همیشه قانعت که با ۱۰ کیلو برنج و یه پنج کیلویی روغن سرنوشت خودشون رو می فروشن ... کوهدشت گلم حالت چطور است عزیزم ؟ ... چه می کنی... بامریضی هات چطوری؟ ... می دانم مثل همیشه می سازی و می سوزی.. گلو درد چرکینت چطوره ؟ ... هنوز هم تزریقات چی های ناشی بهت پنی سیلین می زنن؟ ... تنگی نفست چطوره گلم ؟ شنیدم داری تلاش می کنی آسم مزمنت رو درمان کنی... ؟
راستی هنوز دنبال دود و دمی یا نه؟! اعتیادت را چکار کردی؟ ... ادامه می دی یا درمان شدی؟... زبونم لال شنیدم مصرفت بیشتر شده ؟ با مرام می گن تازگی ها اکس خور شدی ٬ کراک هم که مصرف می کنی ؟ میدونی خیلی خطر ناکه؟ میگن اگه ادامه بدی کرم میزنه به همه جات ٬ باآرتروز گردنت چه می کنی؟... هنوز درددت می کنه ؟ احتمال میدم دیگه تاحالا باید دیسک کمرت هم عود کرده باشه...؟
بازخم معده چطوری؟... یادمه خیلی اذیتت می کرد ٬ یادته میگفتم اینقدر کم خوری نکن عاقبت زخم معده می گیری! ... این غذاها دیگه با معده ات سازگار نیست .
یادم میاد اون موقع ها بیکار بودی ٬ هنوز هم بیکاری درسته ؟ .. با بیعارای شهر چکار می کنی ؟ با نداری زمان بیکاری بچه هات چکار می کنی؟ ... الهی بمیرم ٬ شنیدم چند تا از بچه هات شام شب ندارن ٬ از درد بیکاری رفتن کرج ٬ یه جایی به اسم حصار ٬ اولش فکر کردم زندانه ٬ ولی بعد که رفتم و دیدم متوجه شدم دست کمی از زندان نداره ٬ ... سن و سالت هم که دیگه بالا رفته ٬ اگه تا حالا کاری گیر نیاوردی بعیده بقیه بذارن کاری گیرت بیاد... !
آه کوهدشت غریبم .... کوهدشت خوب من... می دونم زخم کم لطفی مسئولین غیر کوهدشتی هنوز رو تنته... دردمند همیشه گرفتارم... باوفای همیشه قانع و ماندگارم... تومستحق این همه بی مهری نبودی بخدا ... هزار بار بهت گفتم نذار این همه نسخه های مختلف جور وا جور برات بپیچند... گوش نکردی ٬ هر که رسید یه جور گرفتارت کرد ٬ آخه تو کدوم شهر سیم خار دار می کشن دور چمن بلوار ٬ اما برای تو کشیدن ٬ دیدی از همه اونایی که فقط ادعا داشتند کسی به دردت نخورد و فقط لاف بود و پرستیژ های بی خود اداری ...
کوهدشت من ... کوهدشت دردمند ٬ بیچاره و آرزومند من٬ حالا که به حرف من رسیدی به چند نکته خوب گوش بده اگه پسندیدی عمل کن و الا.... هر چه دیدی از چشم خودت دیدی ٬ بذار حداقل من حرفامو بزنم تا راحت بشم ٬ بخاطر اینکه خودم رو ببخشم
اول اینکه جوان ها و فرزندان لایق و شایسته ای داری٬ قدرشون رو ندونستی ٬ درسته تو به اون ها نرسیدی ٬ اونا رو دربدر و آواره شهرهای دیگه کردی که الحمدالله همه هم خوب رشد کردن ٬ اما اون ها هیچ وقت تو را فراموش نکردن و تنهات نمی ذارن... مثل همیشه کمکت می کنن روی پای خودت بایستی...
دوم اینکه قول بده دیگه داروی که هر آدم ( مدیر ) ناشی و بی سوادی برات تجویز می کنه نخوری ٬ شاید خیلی ها بخوان دارو خورت کنن.. نگران نباش برای همه دردات دوا پیدا میشه فقط ممکنه کمی طول بکشه اما انشاء الله خوب می شی... نگران نباش عزیزم ٬آخه چرا باید بشی طرح کاد مدیران بی تدبیر و بی ترکیب ٬ چرا باید یه عده ای مدیر فله ای صرف طرفداری از یه آدم که در انتخابات پیروز شده بر مستند حساس ترین ادارات جولان بدن ٬ نه علم مدیریت می دونن و نه سوادش رو دارن ٬ بخدا تو خیلی گناه داری کوهدشت من ٬ دلم برات میسوزه ٬
آخر اینکه عزیزم نگران بیکاری خودت و بچه هات نباش٬ می دونم تو کشور مقام اول رو داری ... اصلاْ بابت این مقام اولی که کسب کردی بهت تبریک نمی گم ٬ انشالله و با یاری خدا با همت همین بچه هات یه کار آبرومند پدر مادر دار برات پیدا می کنیم تا از این گرفتاری نجات پیدا کنی .
وحرف بعد از آخرم کوهدشت گلم ... ای کوهدشت خوب و مهربان من، خیلی ها شاید هنوز نمی دونن تو ۵۵۰ شهید از بهترین بچه ها تو تقدیم انقلاب کردی ٬ خیلی جانباز و آزاده داری که همه شون کلکسیون درد ند ٬ خیلی ها نمی دونن تو یه گردان داشتی به اسم محبین که چندین عملیات بزرگ رو انجام داده ٬ خیلی ها نمی دونن تو بیش از صد ها بار بمباران شدی ٬ تو تشیع جنازه های بزرگ رو بیاد داری ٬ آوارگی مردم رو زمان بمباران بیاد داری ٬ خیلی ها نمی دونن بچه های شیمیایی تو یکی یکی دارن ترکت می کنن و غریبانه می رن تا ابدیت .
کوهدشت عزیزم یه کمی هم به داشته هات فکر کن و مطمئن باش میتونی بهتر بشی... از بچه هات که در مهاجرت هستند دعوت کن ٬ نخبه های شهر رو شناسایی کن ٬ یه جلسه برای نخبه های شهر بذار ٬ ازشون بخوا بهت کمک کنن ٬ بهشون بگو دردت چیه ؟ حتماْ کمکت می کنند ٬ ٬هیچ وقت نا امید نباش... کوهدشت خوب من ... با همه مشکلات، دردها و گرفتاریهایت بازهم دوستت داریم و جان ناقبلمان را فدای ماندگاری نامت می کنیم ... شهرمن... کوهدشت عزیزم ... مامن و زادگاهم... دوستت دارم... دوستت دارم ... دوستت دارم ...
منبع : کوهدشت سیتی
صمد آزادبخت: این یک مقالهي هنری نیست و دربارهي موسیقی اطلاعات خوبی به آدم نمیدهد. احساس من است از آوازهای ایرج، از صدا و شعر او. دردهای ایرج بزرگند، همانطور که شادیهایش نیز، یا مرگ است یا زندگی، بین این دو، چیز دیگری وجود ندارد، فقط تقلا است، آویزان بودن است، برای رسیدن به این دو، دردهای بزرگ و شادیهای بزرگ. کلهباد را یا ترکمیر برای ایرج نوشتهاست، یا ایرج برای ترکمیر میخواند، من مطمئنم که روح بزرگ ترکمیر کلهباد را با صدای ایرج زمزمه میکند. موسیقی عظیم کریستوفکلمپ با تصاویر شگفتانگیز آفریقا و امریکا، موسیقی و صدای کریسدبرگ با اجراهای زنده و زیبا در سالن، موسیقی یانی با پیوند مللها و آیینهای باستانی، اینها جهانی شدهاند. اما موسیقی عظیم ایرج، شعرهای بومی پستمدرن، آوازهای اساطیری در فضای آزاد همخوانی با باد، همخوانی با باران، همخوانی با ساز و دهل، همخوانی آواز او با دیگران، همخوانی دیگران با آواز او همخوانی با گریه، با خنده، همخوانی با دستگاههای الکترونیک، همخوانی با درد، با شادی، همخوانی با هوره، گورانی، سیتبیارم،کشکله شیرازی، جابهجایی بیتها با هم، به شکل ویران کننده و سازنده. سیمین دانشور در جزیره سرگردانی میگوید: وقتی هنرها به شعر نزدیکتر شوند به تکامل میرسند… آیا جابهجایی مخاطب و شاعر، جابهجایی متن با تن، جابهجایی خواننده و شنونده، اینها ویژگی کدام شعر هستند؟ آدم دوست دارد وقتی صدای ایرج را گوش میدهد با او همخوانی کند. چه رازی در این صداست،که اینقدر بیقرار است؟ و از قلبی به قلبی دیگر سر گردان است، خانه او کجاست؟ شنیدهام میگویند: وقتی موسیقی فهمیده شود، موسیقی تمام میشود… اما این جمله برای آوازهای ایرج صدق نمیکند. تازه وقتی بفهمیم که ایرج چه میگوید، کار ما آغاز شدهاست، یعنی کار موسیقی با ما آغاز شدهاست. اما همیشه چند سؤال برای من مطرح بودهاست، سؤالاتی که باعث شدهاند این نوشته را بنویسم: -۱ آیا نمیتوان با دوربینهای قوی و نگاهی شاعرانه از زندگی در لرستان بر روی آوازهای ایرج،کلیپهای جهانی ساخت؟ -۲ مخاطب زن چهقدر به موسیقی ایرج گوش میدهد؟ (چرا که شکل حماسی آوازهای او یک جورهایی مردانه است و نوارهای کاست او بیشتر در میان این قشر دست به دست میشوند.کلاهکج و هلاو رفتن تا ابرها و بستن کولا و ساز و دهل و اسب و جنگ و ….) -۳ آیا کسی هست که راه او را ادامه دهد؟(شاید تلاشهای ایرج برای نان که حق طبیعی هر انسانیست، توان شاگرد پروری را از استاد گرفتهاست. آیا سرمایهگذاری در این راستا از جانب بخش خصوصی دلسوز و یا دولت متعهد بعد از زمان کوتاهی به درآمدزایی اقتصادی نیز نمیانجامد؟ بماند که فرهنگ غنی مفرغ و بلوط گذشته، برای آیندهگان بیم و وحشت، چه سوغاتهای گرانبهایی به همراه خواهد آورد.) اما با تمامی این حرفها به نظر نگارنده، این تنها صدا نیست که میماند. *عنوان یکی از کتابهای میلان کوندرا که بر گرفته از شعاریست که در انقلاب کبیر فرانسه روی دیوارها نوشته میشد.
امین آزادبخت Amin Azadbakhti